دوستت داشتم

عشق تنها چیزی بود که مرا به سوی تو میکشاند

سکوتم در برابر عشق شکست میخورد وقتی تو را میدیدم

لحظه ها پشت پنجره بارانی اتاقم مینشتم و به تو نگاه میکردم پنجره را باز میکردم ولی دیگر باران نمیبارید میخواستم فریاد بزنم ولی محکوم سکوتت بودم

آری ، من تو را دوست داشتم همچون تو که مرگ را دوست داشتی اکنون که نیستی دلم میخواهد من هم نباشم و دیگر سکوت نکنم

میخواهم بروم ، سفر کنم

به کجا؟

نمیدانم ، شاید به سوی تو.! من،تو را دوست داشتم

دوست داشتم…هنوز پنجره باز است و باران میبارد ولی دیگر تو نیستی

،پس پنجره را میبندم

و گهگاهی میخندم

: و تورا میبینم که دستت را دراز کرده ای و میگویی

بیا……. بيا

فعلا